NK Istra 1961 to chorwacki klub piłkarski z Puli, którego korzenie sięgają 1948 roku, gdy powstał zespół Uljanik, nazwany na cześć miejscowej stoczni. Historia piłki nożnej w Puli jest jednak znacznie bardziej złożona – w 1961 roku Uljanik połączył się z NK Pula, tworząc NK Istra, klub, który przez kolejne cztery dekady pozostawał wiodącą siłą w mieście. Nazwa Uljanik odrodziła się już w 1964 roku jako osobny, nowy klub, który przez lata funkcjonował w cieniu bardziej utytułowanego NK Istra.
Sytuacja odwróciła się na początku XXI wieku – podczas gdy oryginalne NK Istra podupadało, zepchnięte ostatecznie do regionalnych lig, to właśnie Uljanik przejął rolę flagowego klubu Puli. W sezonie 2002/03 zespół, występujący wówczas jeszcze w drugiej lidze, dotarł do finału Pucharu Chorwacji, ulegając w dwumeczu Hajdukowi Split. Kolejne zmiany nazwy – na Pulę 1856, Pulę Staro Češko, a wreszcie w 2007 roku na obecną Istrę 1961 – odzwierciedlały poszukiwanie tożsamości nawiązującej do historii regionu, mimo że formalnie klub nie jest bezpośrednim spadkobiercą klubu założonego w roku, który widnieje w jego nazwie.
Drużyna, znana z charakterystycznych zielono-żółtych barw nawiązujących do flagi Istrii, oraz przydomku Zeleno-žuti, na trwałe zadomowiła się w chorwackiej ekstraklasie od sezonu 2009/10, po zdobyciu tytułu mistrzowskiego drugiej ligi. Drugi w historii klubu finał Pucharu Chorwacji rozegrała w 2021 roku, ponownie kończąc rywalizację bez trofeum. Mimo braku poważnych sukcesów w gablocie, Istra 1961 pozostaje jednym z najbardziej stabilnych klubów chorwackiej piłki, regularnie plasując się w środku tabeli najwyższej klasy rozgrywkowej.
Mecze domowe drużyna rozgrywa na Stadionie Aldo Drosina, nazwanym na cześć legendarnego napastnika, który w powojennych latach występował dla wszystkich trzech kluczowych klubów Puli – Uljanika, NK Pula oraz NK Istra. Gruntownie zmodernizowany w latach 1993–2011 obiekt był areną m.in. meczu towarzyskiego reprezentacji Chorwacji z Czechami w 2011 roku, a wcześniej funkcjonował pod nazwą Campo del Littorio, otwarty jeszcze w 1931 roku w czasach włoskich rządów nad miastem.