Zoria Ługańsk to jeden z najbardziej zasłużonych i bezkompromisowych klubów w historii ukraińskiego futbolu, symbolizujący przemysłowy charakter Zagłębia Donieckiego. Zespół został założony w 1923 roku przy zakładach budowy lokomotyw w Ługańsku. Czarno-biało-czerwoni zyskali unikalny w skali kraju przydomek Mużyki, odnoszący się do twardego, nieustępliwego stylu gry oraz charakteru budowanego na robotniczych korzeniach miasta.
Najjaśniejszy rozdział w historii klubu zapisał się w 1972 roku, kiedy zespół prowadzony przez trenera Germana Zonina sprawił jedną z największych sensacji w dziejach radzieckiego futbolu. Zoria Ługańsk jako pierwszy prowincjonalny klub spoza stolic republik zdobyła mistrzostwo ZSRR (Wyższa Liga SSSR), wyprzedzając gigantów z Moskwy i Kijowa. W tamtej złotej erze filarami drużyny byli wybitni reprezentanci kraju, m.in. Wiktor Kołtow, Anatolij Kuksow oraz Władimir Oniszczenko. Łącznie w dorobku historycznym klubu znajduje się 1 mistrzostwo ZSRR oraz dwukrotne dotarcie do finału Pucharu Ukrainy (2016, 2021).
Tradycyjnym domem zespołu jest Awanhard Stadion w Ługańsku. Jednak ze względu na sytuację polityczno-militarną od 2014 roku klub zmuszony jest występować na obozczyźnie. Rola tymczasowego domu przypadała obiektom w Zaporożu (Sławutycz Arena) oraz Kijowie (Stadion im. Walerija Łobanowskiego), co uczyniło z Zorii symbol przetrwania i niezłomności ukraińskiego sportu.
W XXI wieku, pod wodzą szkoleniowców takich jak Jurij Wernydub czy Viktor Skrypnyk, klub wyrósł na trzecią siłę krajowego futbolu za Szachtarem Donieck i Dynamem Kijów. Na arenie międzynarodowej Zoria Ługańsk regularnie występowała w fazach grupowych Ligi Europy UEFA oraz Ligi Konferencji Europy UEFA, rozgrywając pamiętne starcia z europejskimi potęgami, takimi jak Manchester United, AS Roma czy Fenerbahçe SK.
Obecnie Zoria Ługańsk nieustannie rywalizuje w czubie Premjer-lihi. Pielęgnowanie tradycji, rozwijanie młodych talentów oraz adaptacja do trudnych warunków stanowią fundamenty, na których klub buduje swoją przyszłość.