AS Saint-Étienne Żaden klub we francuskiej piłce nie jest tak silnie kojarzony z jedną straconą szansą jak AS Saint-Étienne. W finale Pucharu Europy 1976 przeciwko Bayernowi Monachium na Hampden Park, Les Verts dwukrotnie trafili w słupek - a że w przeciwieństwie do typowych, zaokrąglonych ram bramkowych, tamtejsze słupki miały przekrój kwadratowy, piłka za każdym razem odbijała się z powrotem w pole gry. Saint-Étienne przegrało 0:1, ale „poteaux carrés” (kwadratowe słupki) na stałe weszły do francuskiego futbolowego folkloru jako symbol wielkiego zespołu pokonanego przez najdrobniejsze marginesy, a drużyna mimo porażki została powitana po powrocie jak bohaterowie, defilując Polami Elizejskimi.
Założony w 1919 roku jako sekcja sportowa pracowników sieci supermarketów Casino, klub przeszedł na zawodowstwo w 1933 roku, a do najwyższej ligi awansował dopiero po dwóch dekadach, zdobywając pierwsze mistrzostwo Francji w 1957 roku. Od tego momentu Saint-Étienne stało się jednak dominującą siłą francuskiej piłki, zdobywając dziesięć tytułów mistrzowskich w latach 1957-1981 - francuski rekord wyrównany dopiero niedawno - budowanych wokół dwóch dubletów (mistrzostwo plus Puchar Francji) w 1968 i 1970 roku, czterech tytułów z rzędu w latach 1967-1970 oraz kolejnych trzech z rzędu w latach 1974-1976, zdobytych pod wodzą trenera, wcześniej zawodnika klubu, Roberta Herbina, nazywanego „Sfinksem”.
Sukcesy na arenie europejskiej przychodziły trudniej. W sezonie 1969/70 Saint-Étienne w pamiętny sposób odrobiło stratę 0:2 z pierwszego meczu, pokonując u siebie Bayern Monachium 3:0 w Pucharze Europy, a w sezonie 1974/75 odrobiło stratę 1:5 w dwumeczu, eliminując po dogrywce Hajduk Split - zanim finał na Hampden Park w 1976 roku stał się definiującym momentem europejskiej historii klubu. To złote pokolenie obejmowało napastnika Dominique'a Rocheteau, znanego jako „Zielony Anioł”, a w ostatnim mistrzowskim sezonie 1981 - młodego Michela Platiniego.
Skandal finansowy i wieloletni kryzys w latach 80. sprawiły, że Saint-Étienne od tamtej pory kursuje między Ligue 1 a Ligue 2, wracając do najwyższej klasy przez baraże w 2024 roku, po czym rok później ponownie z niej spadając. Nazywane Les Verts za sprawą zielonych koszulek, Saint-Étienne rozgrywa mecze na Stade Geoffroy-Guichard, nazywanym Le Chaudron („Kocioł”) ze względu na intensywność dopingu, wciąż uznawanym za jeden z najbardziej onieśmielających stadionów francuskiej piłki, niezależnie od tego, w jakiej lidze aktualnie występuje klub.