Hibernian FC Hibernian FC należy do najstarszych i najbardziej zasłużonych klubów szkockiego futbolu, a jego historia jest silnie związana z irlandzkim dziedzictwem Edynburga. Klub powstał w 1875 roku z inicjatywy irlandzkiej społeczności miasta, a jego nazwa nawiązuje do łacińskiego określenia Irlandii. Od ponad wieku najważniejszym miejscem dla Hibernian pozostaje Leith, portowa dzielnica Edynburga, z którą klub jest związany znacznie mocniej niż sugerowałaby sama jego lokalizacja. Charakterystyczne zielono-białe barwy stały się jednym z symboli tej części miasta.
Pierwszy wielki sukces przyszedł już pod koniec XIX wieku. W 1887 roku Hibernian zdobył Puchar Szkocji, pokonując w finale Dumbarton 2:1. Drugie zwycięstwo w tych rozgrywkach przyszło w 1902 roku, a w sezonie 1902/03 klub po raz pierwszy został również mistrzem Szkocji. Kolejne trzy tytuły ligowe przypadły na wyjątkowy okres po II wojnie światowej: 1947/48, 1950/51 i 1951/52. Hibernian pozostaje więc czterokrotnym mistrzem Szkocji, choć ostatnie mistrzostwo zdobył ponad siedem dekad temu.
Lata 40. i 50. XX wieku zajmują szczególne miejsce w historii klubu dzięki formacji ofensywnej znanej jako Famous Five. Tworzyli ją Gordon Smith, Bobby Johnstone, Lawrie Reilly, Eddie Turnbull i Willie Ormond. To właśnie ta generacja była podstawą drużyny, która trzykrotnie zdobyła mistrzostwo w latach 1948–1952. Eddie Turnbull zapisał się również w historii europejskich pucharów jako pierwszy Brytyjczyk, który zdobył bramkę w Pucharze Europy.
Europejska historia Hibernian zaczęła się wyjątkowo wcześnie. W sezonie 1955/56 klub został pierwszym brytyjskim zespołem, który wystąpił w inauguracyjnej edycji Pucharu Europy. Hibernian pokonał w pierwszej rundzie niemiecki Rot-Weiss Essen, a następnie wyeliminował Djurgårdens IF, docierając do półfinału. Tam dwukrotnie przegrał z Stade de Reims — 0:2 we Francji i 0:1 w Edynburgu. Sam awans do najlepszej czwórki pierwszej edycji turnieju pozostaje jednym z najważniejszych osiągnięć szkockiego klubu w europejskich rozgrywkach.
W późniejszych dekadach Hibernian wzbogacił krajowy dorobek o trzy Puchary Ligi Szkockiej — w 1972/73, 1991/92 i 2006/07. Szczególnie pamiętny był pierwszy z nich, zdobyty po zwycięstwie 2:1 nad Celtikiem w finale w grudniu 1972 roku.
Najbardziej emocjonalny rozdział współczesnej historii klubu wiąże się jednak z Pucharem Szkocji. Hibernian czekał na jego zdobycie od 1902 roku aż do 2016 roku, kiedy w finale pokonał Rangers 3:2 po golu Davida Graya w doliczonym czasie gry. Był to trzeci Puchar Szkocji w historii klubu i zakończenie jednej z najdłuższych przerw między triumfami w historii tego trofeum.
Domem Hibernian pozostaje Easter Road, położony w Leith. Stadion jest ważnym elementem klubowej tożsamości i miejscem, w którym przez pokolenia spotykali się kibice związani z północno-wschodnią częścią Edynburga. Historia Hibernian łączy więc irlandzkie korzenie, cztery mistrzostwa Szkocji, trzy krajowe puchary i wyjątkowy europejski początek z tradycją jednego z najbardziej charakterystycznych klubów stolicy Szkocji.
