Royal Charleroi Stadion RSC Charleroi, choć sam klub nigdy nie zdobył krajowego mistrzostwa ani pucharu, zapisał się w historii europejskiej piłki za sprawą jednego z najgłośniejszych meczów Euro 2000: to właśnie na Stade du Pays de Charleroi, 17 czerwca 2000 roku, reprezentacja Anglii pokonała Niemcy 1:0 golem Alana Shearera, odnosząc pierwsze zwycięstwo nad tym rywalem w wielkiej imprezie od finału mistrzostw świata 1966 roku.
Klub powstał 1 stycznia 1904 roku w Charleroi, w walońskim regionie Hainaut, i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów Walonii, mimo braku poważnych trofeów w gablocie. Do najwyższej klasy rozgrywkowej awansował po raz pierwszy w sezonie 1947/48, a swój najlepszy wynik ligowy osiągnął w sezonie 1968/69, kończąc rozgrywki na drugim miejscu – zaledwie trzy punkty za mistrzowskim Standardem Liège – pod wodzą trenera Pola Anoula. Sukces ten otworzył klubowi drogę do europejskich pucharów, choć debiut w Pucharze Miast Targowych zakończył się szybko porażką z Rouen.
Dwukrotnie Charleroi docierało do finału Pucharu Belgii, za każdym razem przegrywając: w sezonie 1977/78 z Beveren oraz w sezonie 1992/93 ze Standardem Liège, prowadzonym wówczas przez Roberta Waseige’a, późniejszego selekcjonera reprezentacji Belgii. Do dziś żaden z tych dwóch finałów nie przełożył się na pierwsze wielkie trofeum w historii klubu.
Drużyna, znana jako Les Zèbres (Zebry) ze względu na charakterystyczne czarno-białe barwy, od 1939 roku gra na tym samym stadionie przy kopalni Mambourg, gruntownie przebudowanym pod koniec lat 90. XX wieku właśnie na potrzeby Euro 2000. Charleroi utrzymuje też długoletnią lokalną rywalizację z Olympikiem Charleroi, obecnie występującym w niższych klasach rozgrywkowych. Po latach gry w cieniu belgijskich gigantów klub, prowadzony od kilkunastu lat przez dyrektora zarządzającego Mehdiego Bayata, w drugiej dekadzie XXI wieku ugruntował swoją pozycję w Pro League i powrócił do europejskich pucharów, biorąc udział w rozgrywkach Ligi Konferencji.
