KRC Genk KRC Genk to jeden z najmłodszych spośród czołowych klubów w Europie, powstały w efekcie przemian gospodarczych limburskiego zagłębia węglowego. Klub założono 1 lipca 1988 roku w wyniku połączenia dwóch drużyn reprezentujących sąsiadujące kopalnie - Waterschei Thor oraz KFC Winterslag - które zamknięto niedługo wcześniej wraz z belgijskim przemysłem górniczym. Nowy klub przejął numer licencyjny (matricule) po Winterslagu, a jego pierwszym stadionem stał się obiekt po Waterschei, później rozbudowywany i wielokrotnie przemianowywany wraz ze zmieniającymi się sponsorami tytularnymi.
Początki nie zapowiadały sukcesu - w pierwszym sezonie Genk spadł z ligi, a do czołówki kraju wrócił dopiero w połowie lat 90. pod wodzą trenera Aimégo Anthuenisa. Przełom nastąpił w 1998 roku, gdy klub sięgnął po Puchar Belgii, a rok później - w sezonie 1998/99 - zdobył pierwsze w historii mistrzostwo kraju. Kolejne tytuły przyszły w sezonach 2001/02, 2010/11 oraz 2018/19, co daje klubowi łącznie cztery mistrzostwa Belgii, a do tego pięć Pucharów Belgii.
Na arenie europejskiej Genk trzykrotnie awansował do fazy grupowej Ligi Mistrzów - w sezonach 2002/03, 2011/12 i 2019/20 - a w Lidze Europy wielokrotnie docierał do fazy pucharowej. Warto dodać, że tradycja europejskich sukcesów sięga jeszcze czasów przed fuzją: drużyna Winterslag w Pucharze UEFA w sezonie 1981/82 wyeliminowała londyński Arsenal, co do dziś pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych momentów w historii klubu.
Barwami Genk są niebieski i biały, stąd przydomek "Blauw-Wit" (Niebiesko-Biali), choć w Belgii klub równie często określa się mianem "De Smurfen" (Smerfy) - nawiązaniem do koloru strojów. Największą renomę Genk zbudował sobie jednak dzięki akademii młodzieżowej, uznawanej za jedną z najlepszych w Europie, która wychowała m.in. Kevina De Bruyne, Thibauta Courtois i Leandro Trossarda - dziś czołowych zawodników europejskiej piłki.
Klub wciąż gra na swoim stadionie w północnej części Genk, w miejscu dawnego zagłębia górniczego regionu Limburgii, a jego historia pozostaje ściśle związana z przemianami tego regionu po zamknięciu kopalń.
