Schalke Gelsenkirchen FC Schalke 04 przez większość swojej historii kojarzony był nie tyle z pojedynczymi gwiazdami, co z autorską taktyką: w latach 30. i 40. XX wieku zespół z Gelsenkirchen, oparty na krewnych Fritzu Szepanie i Erneście Kuzorze, wypracował styl gry znany jako „Schalker Kreisel” („bąk ze Schalke”) – oparty na szybkich, krótkich podaniach i nieustannym ruchu zawodników bez piłki. Ta filozofia przyniosła klubowi sześć tytułów mistrza Niemiec w latach 1934–1942, w tym w 1937 roku pierwszy w historii niemieckiej piłki dublet mistrzostwo–puchar.
Klub powstał w 1904 roku w robotniczej dzielnicy Schalke i od początku był ściśle związany z górniczą i przemysłową tożsamością Zagłębia Ruhry, co dało początek przydomkowi Die Knappen („Górnicy”). Siódme, jak dotąd ostatnie mistrzostwo Niemiec Schalke zdobyło w 1958 roku, pokonując w finale Hamburger SV 3:0 – od tego czasu, mimo wielu bliskich prób, klub nie sięgnął już po tytuł ligowy.
Najważniejszym europejskim sukcesem pozostaje triumf w Pucharze UEFA w sezonie 1996/97: po dwóch meczach finałowych zakończonych identycznym wynikiem 1:0 dla gospodarzy, o trofeum zdecydowała seria rzutów karnych na San Siro, wygrana przez Schalke 4:1 z Interem Mediolan. Drużynę prowadzoną przez Huuba Stevensa, znaną z zasady „Die Null muß stehen” („zero musi się zgadzać”, czyli nacisk na czyste konto), kibice do dziś nazywają „Euro Fighters”.
Schalke 04 to jeden z najliczniejszych klubów świata pod względem liczby członków – w 2023 roku liczył ich około 178 tysięcy, co czyni go drugim co do wielkości klubem w Niemczech. Nierozerwalnie wiąże się z tym intensywne, wieloletnie rywalizowanie z Borussią Dortmund w ramach tzw. Revierderby, jednego z najbardziej naładowanych emocjonalnie starć w niemieckiej piłce. Ostatnie lata przyniosły klubowi sportowe turbulencje – kilkukrotne spadki i awanse między Bundesligą a 2. Bundesligą – jednak sezon 2025/26 Schalke zakończyło jako mistrz drugiej ligi niemieckiej, zapewniając sobie powrót do Bundesligi.