Historia narodzin Newcastle United FC jest nieco bardziej złożona, niż sugeruje popularna wersja o „fuzji” dwóch klubów. W maju 1892 roku podupadający rywal Newcastle West End rozwiązał się, a prężnie działający Newcastle East End przejął po nim dzierżawę stadionu St James’ Park. Kilka miesięcy później, w grudniu 1892 roku, klub przyjął nową nazwę – Newcastle United – by podkreślić, że reprezentuje już całe miasto, a nie tylko jedną z jego dzielnic. Od tamtej pory drużyna nieprzerwanie gra na tym samym stadionie, który – wznosząc się bezpośrednio nad centrum Newcastle, ze stromymi trybunami niemal wtopionymi w miejską zabudowę – pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów piłkarskich Anglii.
Klub od początku był głęboko zakorzeniony w przemysłowej tożsamości północno-wschodniej Anglii, a jego czarno-białe pasy stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Newcastle – to od nich wzięło się przezwisko The Magpies (Sroki). Największe sukcesy sportowe drużyna odnosiła w pierwszych dekadach XX wieku, zdobywając cztery mistrzostwa Anglii (1904/05, 1906/07, 1908/09, 1926/27) oraz sześć Pucharów Anglii, w tym trzy w krótkim okresie powojennym – w 1951, 1952 i 1955 roku, gdy w ataku błyszczał lokalny bohater Jackie Milburn.
Po triumfie w Pucharze Miast Targowych w 1969 roku klub przez ponad pół wieku nie potrafił sięgnąć po żadne poważne trofeum, mimo okazjonalnych bliskich podejść w finałach FA Cup w latach 90. Passę tę przerwano dopiero w marcu 2025 roku, gdy prowadzeni przez Eddiego Howe’a piłkarze pokonali Liverpool 2:1 w finale Pucharu Ligi Angielskiej, kończąc 70-letnie oczekiwanie na krajowe trofeum – wydarzenie, które dla wielu wieloletnich kibiców klubu było spełnieniem marzeń całego życia.
Kibice Newcastle słyną z wyjątkowego przywiązania do klubu i regionu, co sprawia, że „Sroki” pozostają jednym z najlepiej wspieranych zespołów Anglii nawet w okresach, gdy o trofea trudno – więź ta, budowana od czasów przemysłowego rozkwitu Tyneside, do dziś stanowi rdzeń tożsamości klubu.