Real Betis

Nazwa Realu Betis pochodzi od łacińskiego określenia Baetica – rzymskiej prowincji, przez którą płynęła rzeka Betis, dziś znana jako Gwadalkiwir i przepływająca przez Sewillę. Klub powstał 12 września 1907 roku jako Sevilla Balompié, założony przez studentów szkoły przygotowującej do służby wojskowej. W 1909 roku doszło do rozłamu w rywalizującym Sevilli FC, z którego wyodrębniła się grupa działaczy tworząca własny klub – Betis Football Club. Oba stowarzyszenia połączyły się w 1914 roku, tworząc Real Betis Balompié, a sześć lat później, w 1920 roku, drużyna przyjęła charakterystyczne zielono-białe barwy, od których wzięło się przezwisko "Los Verdiblancos".

Historia klubu była pełna wzlotów i upadków, co doskonale oddaje słynne hasło kibiców "¡Viva el Betis manque pierda!" ("Niech żyje Betis, nawet jeśli przegrywa!"). Jedyne mistrzostwo Hiszpanii Betis zdobył w 1935 roku, pokonując w decydującym meczu Racing Santander 5:0, jednak sukces okazał się krótkotrwały – wybuch wojny domowej i problemy finansowe doprowadziły klub do spadku zaledwie kilka lat później. Do dziś zespół z Sewilli triumfował w Pucharze Króla trzykrotnie: w 1977, 2005 i 2022 roku, ten ostatni po zwycięstwie w konkursie rzutów karnych z Valencią.

Jeszcze w sezonie triumfu w krajowym pucharze, 1977/1978, Betis dał się poznać w Europie, eliminując w pierwszej rundzie Pucharu Zdobywców Pucharów sam Milan (3:2 w dwumeczu), by ostatecznie odpaść w ćwierćfinale z Dynamem Moskwa. Blisko pół wieku później, w sezonie 2024/2025, klub napisał kolejny ważny rozdział europejskiej historii, docierając – po przejściu całej drogi eliminacyjnej – aż do finału Ligi Konferencji, gdzie uległ Chelsea, wciąż czekając na pierwsze trofeum kontynentalne.

Domowe mecze Betis od dekad rozgrywa na Estadio Benito Villamarín, nazwanym na cześć byłego prezesa klubu, a atmosfera tworzona przez tysiące kibiców należy do najbardziej intensywnych w Hiszpanii. W związku z gruntowną przebudową stadionu w latach 2025–2027 zespół czasowo przeniósł swoje mecze na Estadio de La Cartuja, co stanowi kolejny rozdział w historii klubu, dla którego więź z miastem i wierność kibiców od zawsze liczyły się bardziej niż liczba zdobytych trofeów.

Joaquín – legenda Realu Betis

Joaquín Sánchez to jedna z największych legend Real Betis Balompié i piłkarz, który stał się symbolem całego klubu. Wychowanek Betisu zadebiutował w pierwszym zespole w 2000 roku i szybko zachwycił kibiców swoim efektownym stylem gry, dryblingiem oraz niezwykłą osobowością. W 2005 roku pomógł drużynie zdobyć Puchar Króla, a rok później wystąpił z Betisem w Lidze Mistrzów. Po odejściu z Sewilli grał między innymi w Valencii, Máladze i Fiorentinie, ale w 2015 roku wrócił do klubu, z którym był związany od najmłodszych lat.

Powrót Joaquína rozpoczął drugi, wyjątkowy rozdział jego historii. Doświadczony skrzydłowy został kapitanem i jednym z najważniejszych symboli Betisu, a jego przywiązanie do zielono-białych barw uczyniło go ulubieńcem kolejnych pokoleń kibiców. W 2022 roku, mając 40 lat, ponownie zdobył z klubem Puchar Króla, 17 lat po pierwszym triumfie. Łącznie rozegrał dla Betisu 528 oficjalnych spotkań, stając się rekordzistą klubu pod względem występów.

Joaquín zakończył karierę w 2023 roku, ale jego znaczenie dla Betisu wykracza daleko poza statystyki. Przez lata był uosobieniem beticismo – połączenia talentu, dumy z Sewilli, poczucia humoru i bezwarunkowej miłości do klubu. Dla kibiców Betisu nie jest jedynie byłym zawodnikiem i rekordzistą. Jest częścią tożsamości klubu i jednym z tych piłkarzy, których nazwisko na zawsze pozostanie związane z zielono-białymi barwami.

Wojciech Kowalczyk – polski ślad w historii Realu Betis

Wojciech Kowalczyk trafił do Real Betis w 1994 roku jako jeden z najbardziej obiecujących polskich napastników swojego pokolenia. Po bardzo dobrych występach w Legii Warszawa i znakomitym turnieju olimpijskim w Barcelonie w 1992 roku zainteresował się nim Manuel Ruiz de Lopera, ówczesny prezes Betisu. Transfer do Sewilli był dla 22-letniego Polaka wielkim krokiem naprzód – Betis właśnie wrócił do hiszpańskiej ekstraklasy i budował zespół, który miał na dłużej zadomowić się w lidze.

Kowalczyk szybko pokazał swój potencjał. W debiucie w La Liga przeciwko Sportingowi Gijón zdobył bramkę w wygranym aż 5:0 spotkaniu. W kolejnych sezonach regularnie pojawiał się na boisku, a najlepsze statystyki osiągnął w rozgrywkach 1996/97, kiedy strzelił sześć ligowych goli w 26 występach. Łącznie w barwach Betisu rozegrał 62 mecze ligowe i zdobył 14 bramek. Jego karierę w Sewilli ograniczyły jednak między innymi problemy z kolanem, które miały istotny wpływ na jego dalszy rozwój.

Po zakończeniu kariery „Kowal” stał się jednym z najbardziej charakterystycznych ekspertów polskiej piłki. Słynie z bezkompromisowych opinii, ostrego języka i braku dyplomacji – mówi wprost, co myśli o piłkarzach, trenerach czy działaczach. Dzięki autentyczności, poczuciu humoru i kontrowersyjnym wypowiedziom zdobył ogromną popularność w internecie, stając się jedną z gwiazd polskiego YouTube'a piłkarskiego. Jednocześnie zachował zamiłowanie do hiszpańskiego stylu życia – pobyt w Sewilli miał wpłynąć na jego miłość do kuchni, a Kowalczyk jest dziś znany również z doskonałych umiejętności kulinarnych. Prywatnie pozostaje także zapalonym grzybiarzem.