Genoa CFC

Genoa CFC, założony 7 września 1893 roku, jest najstarszym nieprzerwanie działającym klubem piłkarskim we Włoszech. Powstał jako klub krykieta i lekkoatletyki – Genoa Cricket & Athletic Club – założony przez grupę Anglików mieszkających w Genui; piłka nożna była wówczas dyscypliną poboczną, a do klubu przez pierwsze lata nie mogli należeć Włosi. Sekcja piłkarska usamodzielniła się dopiero w 1897 roku.

Rok później Genoa zapisała się w historii jako triumfator pierwszych oficjalnych mistrzostw Włoch – to pierwszy scudetto w dziejach włoskiego futbolu. W kolejnych latach klub zdominował rodzimą piłkę, zdobywając łącznie dziewięć tytułów mistrzowskich między 1898 a sezonem 1923/1924, w tym trzy z rzędu na przełomie wieków. Za kadencji Williama Garbutta, pierwszego w historii Włoch zawodowego trenera, mianowanego w 1912 roku, klub sięgnął po dwa ostatnie ze swoich scudetto – w 1922 i 1924 roku. Dorobek ten czyni Genoę czwartym najbardziej utytułowanym klubem w kraju, choć od blisko stu lat drużyna nie powtórzyła mistrzowskiego sukcesu.

Barwy klubu zmieniały się na przestrzeni lat – od bieli nawiązującej do reprezentacji Anglii, przez biało-niebieskie pasy, aż po czerwono-granatowe barwy przyjęte w 1901 roku, od których drużyna zyskała przydomek Rossoblù, używany do dziś obok przydomka Il Grifone (Gryf). W 1937 roku klub zdobył swój jedyny Puchar Włoch.

Od 1911 roku Genoa rozgrywa mecze domowe na Stadio Luigi Ferraris, dzieląc go z lokalnym rywalem, Sampdorią – to jedno z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych boisk we Włoszech, wielokrotnie modernizowane, w tym przed mistrzostwami świata w 1990 roku. Powojenna historia klubu to naprzemienne okresy gry w Serie A i Serie B, z sześcioma tytułami mistrzowskimi drugiej ligi – rekordem dzielonym z Atalantą. Mimo licznych wzlotów i upadków Genoa pozostaje jednym z symboli narodzin włoskiej piłki nożnej i jedynym klubem, który zdobywał mistrzostwo kraju w trzech różnych stuleciach.

Szalona jesień w Genui. Jak Krzysztof Piątek wywrócił Serie A do góry nogami

Kiedy latem 2018 roku przechodził z Cracovii do Genoi za około 4 miliony euro, włoscy dziennikarze pytali niepewnie: „Kto to jest?”. Pół roku później to samo pytanie zadawali sobie obrońcy w całej Italii, ale już z pełną paniką w oczach.

Sygnał ostrzegawczy nadszedł absurdalnie szybko. W oficjalnym debiucie w Pucharze Włoch przeciwko Lecce Krzysztof Piątek potrzebował zaledwie 37 minut, żeby strzelić cztery gole. To nie był przebłysk formy, tylko początek bezlitosnej serii. W Serie A trafiał do siatki w pierwszych siedmiu meczach z rzędu – wyczyn, którego we Włoszech nie widziano od czasów Gabriela Batistuty z sezonu 1994/95.

Wystarczyło pół roku, by charakterystyczna cieszynka ze skrzyżowanymi pistoletami stała się znakiem rozpoznawczym całej ligi. Bilans Piątka w Genoi zamknął się w 21 meczach i 19 bramkach. W styczniu 2019 roku AC Milan wyłożył za niego 35 milionów euro, kończąc ten szalony, kilkumiesięczny epizod, w którym chłopak z Dzierżoniowa na moment stał się najbardziej zabójczą „dziewiątką” w Europie.