Inter Mediolan Football Club Internazionale Milano, znany na całym świecie jako Inter Mediolan, jest jednym z najbardziej utytułowanych i rozpoznawalnych klubów w historii piłki nożnej. Założony 9 marca 1908 roku w wyniku rozłamu w Milan Cricket and Football Club, od samego początku otwarty był na zagranicznych zawodników – zasada ta znalazła dumne odzwierciedlenie w jego pełnej nazwie. Inter jest też jedynym włoskim klubem, który nigdy nie spadł z najwyższej klasy rozgrywkowej (Serie A), i od ponad wieku współtworzy historię europejskiej piłki, występując na legendarnym stadionie San Siro (oficjalnie Stadio Giuseppe Meazza).
Wizerunek klubu nierozerwalnie związany jest z charakterystycznymi barwami. Tradycyjne domowe koszulki w czarno-niebieskie pionowe pasy dały początek słynnemu przydomkowi drużyny – „Nerazzurri”. Barwy te wybrał osobiście założyciel klubu i malarz Giorgio Muggiani: czerń miała symbolizować noc, a błękit – niebo. Zestawienie to celowo kontrastowało z czerwono-czarnymi barwami lokalnego rywala, AC Milan, podkreślając odrębność nowo powstałego klubu.
Niezwykle fascynującym elementem herbu Interu jest motyw węża, znany jako Biscione. To historyczny, wijący się wąż połykający człowieka, będący niegdyś symbolem potężnego rodu Wisconti, który rządził Mediolanem. Dla kibiców Interu wąż stał się oficjalną maskotką i uosobieniem sprytu, siły oraz dumy z mediolańskiego dziedzictwa. Motyw ten regularnie powracał na przestrzeni lat – w klubowych logotypach, materiałach promocyjnych, a także jako efektowna tekstura zdobiąca wyjazdowe i domowe stroje meczowe.
Pierwszy scudetto Inter zdobył już w 1910 roku, jednak prawdziwie złotą erę klub przeżył w latach 60. XX wieku pod wodzą argentyńskiego trenera Helenia Herrery, twórcy słynnego systemu catenaccio. Prowadzony przez niego „Wielki Inter” dwukrotnie z rzędu triumfował w Pucharze Europy (1964, 1965) oraz w Pucharze Interkontynentalnym. Kolejny historyczny moment nadszedł w 2010 roku, gdy zespół prowadzony przez José Mourinho jako pierwszy włoski klub w historii zdobył potrójną koronę – mistrzostwo Włoch, Puchar Włoch i Ligę Mistrzów UEFA.
